என் கேள்விக்கென்ன பதில் ?

ஒரு ஒட்டகம். பக்கத்தில் அதன் குட்டி.

குட்டி தாயிடம்  கேட்டது."அம்மா, எனக்கு சில சந்தேகங்கள் இருக்கின்றன, கேட்டால் சொல்வாயா?"

தாய் சொன்னது :"தாராளமாகக் கேள்! தெரிந்ததைச் சொல்கிறேன்!"

"நமக்கு என் முதுகில் இவ்வளவு பெரிய திமில் இருக்கிறது?"

"நாமெல்லாம், பாலைவனத்தில் வாழ்வதற்காகப் படைக்கப்பட்டவர்கள் அல்லவா? அதனால், நமக்குத் தேவைப் படும் தண்ணீரை, நம் உடலிலேயே சேர்த்து வைத்துக் கொள்வதற்காக திமில் இருக்கிறது."

"சரி அம்மா! அப்புறம் ஏன் நமக்கு மட்டும் உயரமான கால்கள், அகலமான குளம்புகள் என்று இப்படி கொஞ்சம் வித்தியாசமாகவே  இருக்கிறது?"

"நல்ல கேள்வி! இப்படி கால்கள் உயரமாகவும், குளம்புகளும்  இருப்பதால் தான் மணற்பாங்கான பாலைவனத்தில், நம்மால் வேறு எவரை விடவும் வேகமாக ஓட முடிகிறது!"

"சரிதான்! அப்புறம் இந்தக் கண்ணிமைகள் இவ்வளவு பெரிதாக, முடிகளோடு இருக்கிறது? சமயங்களில், சரியாகப் பார்க்கக் கூட முடிவதில்லையே?"

"என் செல்லமே! இது கேள்விகள் வாரமா?   கண் இமைகள் பெரிதாகவும், முடிகளோடும் இருப்பதனால் தான், பாலைவனத்தில் அவ்வப்போது ஏற்படும் மணல் சூறாவளியில், கண்களில் மண் விழுந்து விடாமல் பாதுகாத்துக் கொள்ள முடிகிறது?"

" அம்மா!நான் புரிந்து கொண்டது சரிதானா என்று சொல்! திமில்கள் இருப்பது, பாலைவனத்தில் தண்ணீரை சேமித்து வைத்துக் கொள்வதற்காக. சரிதானா?"

"ஆமாம் செல்லம்!"

"உயரமான கால்கள், வித்தியாசமான குளம்புகள், பாலைவனத்தில் மண் பரப்பில் வேகமாக ஓடுவதற்காக! சரிதானா?"

"சரிதாண்டா செல்லம்!"

"கண் இமைகள் பெரிதாக, முடிகளோடு, கொஞ்சம் பயமுறுத்துகிற மாதிரி இருந்தால் கூட, அதுவுமே பாலைவனத்தில் அடிக்கடி ஏற்படும் மணல் சூறாவளியில் இருந்து பாதுகாத்துக் கொள்வதற்காகத்தான்! அப்படித்தானே?"

"ஆமாண்டா ராசா!"

"அப்புறம்  எதற்காக நம்மை மீனாட்சி கோவில் திருவிழாக்களில் கலர்த் துணி எல்லாம் போர்த்தி, முன்னால் இழுத்துச் செல்கிறார்கள்? பாலைவன ஒட்டகங்களுக்கும், மீனாட்சி கோவில் திருவிழாவுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?"

" இப்படியே போனால், மதுரையும் ஒருநாள் பாலைவனமாகிவிடும் என்பதை மதுரைமாநகர ஜனங்களுக்கு சிம்பாலிக்காகச் சொல்வதற்காகக் கூட இருக்கலாம்டா செல்லம்!"

"அம்மா! இன்னும் ஒரு கேள்வி!"

"கேளடா செல்லம்!"

"கோவில் திருவிழா  ஒட்டகம் முன்னால் வர மதுரையில் தான் சரி! அப்புறம் ஏன் நம் சகோதரர்களை காட்சிப் பொருளாக, மிருகக் காட்சி சாலைகளில் அடைத்து வைத்திருக்கிறார்கள்  ?"

"இந்தக் கேள்விக்கு விடை தெரிந்தால் நாம் ஒட்டகங்களாகப் பிறந்திருக்கவே மாட்டோமாடா செல்லம்! மனிதர்களாகப் பிறந்திருப்போம்!"

"அப்படியா சொல்கிறாய் அம்மா! இந்த மனிதர்கள் இருக்கிறார்களே, இவர்கள் தங்களை மூளைக் காரர்கள், ஆறறிவு படைத்தவர்கள் என்றெல்லாம் சொல்லிக் கொள்கிறார்களே! அது உணமைதானா?"

"மூளை என்று ஒரு உறுப்பு மனிதர்களிடம் இருக்கிறது! ஆனால்,அதைப் பயன்படுத்துவதே இல்லை! கைகால்களில் உழைக்கத் தெம்பும் இருக்கிறது!

உழைக்கத் தேவையே இல்லை,  நாங்கள் உங்கள் வீடு தேடி வந்து இலவசங்களால் நிரப்புவோம் என்று சொல்பவர்களிடம் மயங்கி, இருப்பதையும் இழந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். தொலைக் காட்சி என்று ஒன்று இருக்கிறதாம்! அதைத் தொடர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு அறிவு சுத்தமாகவே மழுங்கிவிடும் என்று கூடச் சொல்கிறார்கள்!"

"அம்மா! ...."

"போதுமடா செல்லம்! வியாதிகளைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருப்பது கூட, வியாதிகளுக்கு நாம் கொடுக்கும் வரவேற்பாக ஆகிவிடக் கூடும்! உருப்படியான நல்ல விஷயங்களை பேசலாமடா ராசா!"

இருளில் இருந்து வெளிச்சத்திற்கு ..........!

புதிய ஏற்பாட்டில் ஒரு பகுதி:

பிலாத்து மன்னனிடம் யாரோ ஒருவன் "உண்மையை" பற்றிப் பேசப் போக, பிலாத்து கேட்டானாம்

" உண்மை! யாருடைய உண்மை? உன்னுடையதா அல்லது என்னுடையதா?"

இப்படித் தான் ஒவ்வொருவரும் உண்மையை தாம் அறிந்து கொண்டிருப்பதாக அல்லது தமது வசதிக்கேற்றபடி புரிந்து கொண்டிருப்பதாக நினைத்துக் கொண்டுகாலம் கடத்திக் கொண்டிருக்கிறோம்.விவாதம், எதிர்வாதம், கடைசியில் இறுகிப் போன பிடிவாதமாக இப்படித் தான் மேலும் மேலும் குழப்பிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

யானையைக் குருடர்கள் தடவிப் பார்த்து, ஒவ்வொருவரும் யானை இப்படித் தான் இருக்கும் என்று சொன்ன கதையைப் போல.

கதையைப் படித்துவிட்டு, அடுத்த நபர் எப்படி இந்த கதையில் வரும் குருடனைப் போல யானை இப்படித் தான் இருந்தது என்று சொல்வதாக, அவரை விமரிசிக்கவும் தயங்குவதில்லை. அதே கதையில் வரும் இன்னொரு குருடன் யானையைப் பற்றித் தன் கருத்தை சொல்வது போலவே தானும் சொல்லிக் கொண்டிருப்பது மட்டும் நமக்குப் புரிவதேயில்லை.

"Were Truth to manifest in such a way as to be seen and understood by all, they would be terrified by the enormity of their ignorance and false interpretation."

விலகி நின்று பார்க்கும் போது தான் இவனும்,இன்னும் பலரும் பிலாத்து மாதிரியே உண்மையை தன் வசதிக்கேற்றபடி புரிந்து கொண்டு அதுவே உண்மை என்று பினாத்திக் கொண்டிருந்தது புரிகிறது.

The defenders of the truth are often worse than the enemies of the truth.

"உண்மையின் பாதுகாவலர்கள் என்று சொல்லிக் கொள்பவர்கள், உண்மையின் விரோதிகளை விட மோசமானவர்கள். "

ஸ்ரீ அன்னைக்கும், சத்ப்ரேம் என்று அழைக்கப் பட்ட பிரெஞ்சு அன்பர் ஒருவருக்கும் இடையில் நிகழ்ந்த உரையாடல் தொகுப்பின் இந்த ஒரு பக்கத்தைப் படித்த போது கூட பிலாத்து மாதிரித் தான், நாம் ஒவ்வொருவருமே உண்மையை நமக்கு வசதிப்படுகிற மாதிரியோ, அல்லது நமக்கு புரிந்தது மட்டுமே என்ற அளவில் குறுக்கியோஅது தான் 'உண்மை' என்பதாக நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்,நம்பிக்கொண்டிருக்கிறோம்.

ஸ்ரீ அரவிந்த அன்னை சொல்வது போல, உண்மை என்பது,  உள்ளது உள்ளபடிக்கே எல்லோராலும் புரிந்துகொள்கிறமாதிரி, பார்க்கமுடிகிற மாதிரி வெளிப்படுமேயானால், ஒவ்வொருவருமே தன்னுடைய அறியாமையையும், புரிந்துகொள்வதில் ஏற்பட்ட தவறும்  எவ்வளவு பெரிது என்பதைக் குறித்து அச்சம் கொள்ள வேண்டியிருக்கும்.

"Were Truth to manifest in such a way as to be seen and understood by all, they would be terrified by the enormity of their ignorance and false interpretation."

உண்மை என்பது ஒரே ஒருமுறை கற்றுக்கொண்டு  அதுவே என்றைக்குமான விதியாகக் கருதும் வரட்டுத் தனமான கோட்பாடு அல்ல.சத்தியம் என்பது பரம்பொருளைப்போலவே எல்லையற்றதாக, உண்மையாகவும் விழிப்போடும் இருப்பவர்களிடம் ஒவ்வொரு கணத்திலும் உதிப்பதாகவும் இருக்கிறது என்கிறார் ஸ்ரீ அரவிந்த அன்னை. உண்மை என்பதுகாலாவதியாகிப்போன ஒன்றல்ல. உயிரோட்டமாக, அதைத் தேடுபவர்களுக்கு என்றைக்கும் இருப்பது!

"Truth is not a dogma that one can learn once and for all and impose as a rule. Truth is as infinite as the supreme Lord and It manifests every instant for those who are sincere and attentive."

உண்மை என்பது தேடப்படுவது மட்டும் அல்ல.

உரை, மனம், கடந்து அனுபவிக்கப் படுவது.

சாட்சிகளால் மட்டும் நிரூபிக்கப் படுவதல்ல.

சாட்சியமே தேவைப்படாத அனுபவ சத்தியம்.

நான் எனது என்கிற புகை படிந்த கண்ணாடி வழியாக ஒருபோதும் உண்மையை உணர முடியாது என்பது புரிய வந்திருக்கிற இந்த வேளையில், ஸ்ரீ அரவிந்தரிடம், ஸ்ரீ கிருஷ்ண சைதன்யம் புகுந்த இந்த நாளில் November 24, The Day of Victory or Siddhi Day என்றும் ஸ்ரீ அரவிந்தர் ஆஸ்ரமத்தில் கொண்டாடப் படும் வெற்றித் திருநாள், உண்மையை உள்ளது உள்ளபடிக்கே, ஒவ்வொருவரும் தமது உள்ளொளியாகக் கண்டுகொள்ளும் விதமாக, அடியவர்கள் ப்ரார்த்தனையோடும், உள்ளார்ந்த ஆர்வமாகவும் உணரும்நாள்! 

ஸ்ரீ அரவிந்த அன்னையே!

உன்னிடம் இவனது கரணங்கள், மனம், ஜீவன் அனைத்தும் சமர்ப்பணம் ஆகட்டும்.இன்னமும், நான் எனது என்கிற இருளில் தோய்ந்திருக்கிற பகுதிகள் அனைத்தும் உனது ஒளியால் நிறைவிக்கப் பெறட்டும்.

புண்ணிய பூமியாக வணங்கப்படும் பாரத தேசம், இன்றைக்கு எல்லையற்ற சீரழிவுகளை, உள்ளேயும் அண்டை நாடுகளிடமிருந்து அச்சுறுத்தலாகவும் சந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறது. உறுதியான தலைமை இல்லாமல், தேசம் சிறுமைப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் இந்தத் தருணங்களில், தெய்வத் துணை ஒன்றே வழிகாட்டுவதாக இருக்க வேண்டும்.

இந்த வெற்றி தினம் இவனுக்கும், இந்தப் புண்ணிய பூமிக்கும்   இருளில் இருந்து, சிறுமைகளில் இருந்து  விடுபடுகிற உன்னதமான தருணமாகவும் வரம் அருள்வாய், தாயே!


"Supreme Lord! Eternal Truth!
Let me obey Thee alone and
live according to Truth."
1971 ஆம் ஆண்டில், இந்தியாவைப் போர்மேகங்கள் சூழ்ந்த தருணங்களில், அடியவர் ஒருவர் வேண்டிக் கொண்டதற்கு விடையாக, நீ அருளிய பிரார்த்தனைஇது!

இந்தப் பிரார்த்தனை, இன்றைய காலச் சூழ்நிலைக்கு, மிகவும் அவசியமாகப் படுகிறது. தாயே!

உன்னை மறுபடி மறுபடி வணங்குகிறேன்.

இதுவுமே கூட சென்ற வருடம் இதே நாளில் எழுதியதன் மீள்பதிவுதான்! இன்றைய தேவைக்கு ஏற்றபடி கொஞ்சம் மாற்றங்களுடன்!