சண்டேன்னா மூணு,! படம், படம், படங்கள்!

நல்லெண்ணங்களை விதைத்தல், சொன்ஃபில் என்று இந்தப் பதிவுகளில் அவ்வப்போது பார்த்திருக்கிறோம்!

இந்தப் படத்தைப் பாருங்கள்! இந்தக் கோப்பையில் பாதி மட்டுமே நீர் இருக்கிறது. அரை கிளாஸ் என்று தான் சொல்வோம் இல்லையா? உண்மையில் அப்படித்தானா?

இப்போது இந்தப் படத்தைப் பாருங்கள்! இதிலும், அதே பாதியளவு நீர் தான்! ஆனால், மீதியிடத்தில் காற்று இருக்கிறது! அதனால், கோப்பை எப்போதுமே வெறுமையாக, அல்லது வெற்றிடமாக இருப்பதில்லை! 

இயற்கை வெற்றிடத்தை வெறுக்கிறது என்பது ஒரு ஏற்றுக் கொள்ளப் பட்ட விஞ்ஞான விதி! விஞ்ஞானம் என்று மட்டுமில்லை, உள இயலுக்கு, நடைமுறை வாழ்க்கைக்கும் அது பொருந்துவதாக இருப்பதைக் கொஞ்சம் யோசித்துப் பார்த்தோம் என்றால் நமக்கே புரியும்!

An  idle mind is the Devil's workshop என்று சொல்வார்களே அதைப் போல, நம்முடைய மனமும் வேறு வேலை வெட்டி அல்லது நல்ல பழக்கங்களுக்குத் தயார் செய்யவில்லை என்றால்,இப்போது தமிழ்ப் பதிவுலகில் நடந்து கொண்டிருக்கிற மாதிரி, ஒரு கல்யாணச் செய்தியைக் கூடக் கலவர பூமியாக மாற்றுகிற வேலைதான் நடக்கும்! இருட்டுச் சந்தில் மூக்கில் குத்துவது கூட எப்போதாவது தான் நடக்கும், ஆனால் வார்த்தைகளில் கொடூரமான, ஜாதியைத் தொட்டு இழிவுபடுத்துகிற, வீண் மனக் கசப்புக்களை வளர்க்கிற, தவிர்க்காமல் போனோமேயானால், நிரந்தரமான பகையை வளர்ப்பதாகவும் ஆகிவிடுகிற பரிதாபம் தான் எப்போதும் நடக்கும்!

நல்லெண்ணங்களை விதைப்போம்! ஊருக்கு நன்மை செய்வதற்காக என்று மட்டுமே இல்லை! நமக்கே நல்லதைத் தேடிக் கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகவும்!

******

வாஜ்பாயி  பிரதமராக இருந்தபோது வெங்காய விலை ஏறிவிட்டது என்பதைக் காரணம் சொல்லி, காங்கிரஸ் கட்சி "சாமானிய" மக்களுக்காகக் குரல் கொடுத்தது! பிஜேபி என்றாலே இங்கே இருக்கும் பெரும்பாலான ஊடகங்களுக்கு எட்டிக்காயாகத் தான் கசக்கும்! காங்கிரசோடு சேர்ந்து அவர்களும் நன்றாகவே வேகமாக ஊதினார்கள்! பிஜேபி தோற்றது!  

பிஜேபி மீது இருக்கும் வெறுப்பில், அப்புறம் காங்கிரசை அனுசரிப்பதால் கிடைக்கும் ஆதாயங்கள், அவர்களுக்கென்று இருக்கும் தனி அஜெண்டா என்று இப்படி எத்தனை காரணங்களைச் சொன்னாலும், இந்த ஊடகங்கள் செய்வதில் எது முக்கியமோ அது ஜனங்களுடைய கண்களுக்குத் தெரிய வராமலேயே மூடி மறைக்கப்பட்டு விடுகிறது. இந்தப்படத்தைப் பாருங்கள்!

ஊடகங்களால், அதிகமாக வெறுக்கப்படும் நபர் என்று பார்த்தால், குஜராத் முதலமைச்சர் நரேந்திர மோடி தான் முதலில் இருப்பார்! அவருடைய நிர்வாகத் திறமை, தொடர்ந்து சர்வ தேச அளவில் கவனிக்கப்படுவதும், பாராட்டுப் பெறுவதும் வாடிக்கையாக இருக்கிறது. நம்மூர் ஊடகங்கள் நரேந்திர மோடியின் நிர்வாகத் திறமையைப் பற்றிக் கண்டு கொள்வதே இல்லை! மோடி என்றால் வெறுக்கப் படவேண்டிய கொலைகாரன் தான்!

ஆனால்,  ஆம் ஆத்மிக்காகக் குரல் கொடுப்பதாக சொல்லிக் கொள்ளும் காங்கிரஸ் ஆட்சிக்காலத்தில் விலைவாசி எப்போதுமே இறக்கை கட்டித் தான் பறக்கும்.இப்போதும் அப்படியே!

ஊழல் செய்வதில் மட்டும் காங்கிரஸ் கட்சி, நம்மூர்க் கழகங்களுக்குக் கொஞ்சம் கூட சளைத்ததோ, இளைத்ததோ இல்லை என்பது மட்டும் ஐமு கூட்டணிக் குழப்பம் வெர்ஷன் இரண்டின் நீண்ட கால சாதனையாக இருப்பதை ஏனோ ஊடகங்கள் கண்டு கொள்வதே இல்லை!

கார்கில் போரில், தேசமே இந்திய ராணுவத்தின் பின்னால் நின்றதையும், அது வாஜ்பாயிக்கு பெருமை சேர்த்ததையும் காங்கிரஸ் கட்சியினால் சகித்துக் கொள்ள முடியாமல், அவதூறுகளை விதைத்துக் கொண்டிருந்தது பழைய கதை! அதே கார்கில் போர் வீரர்களுக்காக என்று சொல்லி வீட்டு வசதி செய்து தர ஆதர்ஷ் சொசைடி என்று ஒன்றை ஏற்படுத்தி, காங்கிரஸ்காரர்களே ஆட்டையைப் போட்ட கதை இப்போது செய்திகளில் நாறிக் கொண்டிருக்கிறது! இந்த வீடியோவைப் பாருங்கள்! கார்கில் வீரர்கள் மூவருக்கு மட்டுமே இந்த அடுக்கு மாடிக் குடியிருப்பில் இடம் அளிக்கப் பட்டிருக்கிறது. மற்ற எல்லாவற்றையும், காங்கிரஸ், அதன் கூட்டாளிகள், அரசு அதிகாரிகள் லபக்கிக் கொண்டதை, இந்தக் குடியிருப்பு கார்கில் வீரர்களுக்கானதே இல்லை என்று மகாராஷ்டிரா முதல்வர் அசோக் சவான் சொல்வதும், சொல்லும்போதே புளுகு மூட்டை அவிழ்ந்து அசிங்கமான நிலையில், ராஜினாமா செய்ய முன் வந்திருப்பதும் நீங்கள் இதைப் படிக்கும்போது பழைய செய்தியாக ஆகியிருக்கலாம்!

 

பொன்னியின் செல்வன் கதையில், கல்கி தன் எழுத்து வன்மையால் அருள்மொழிவர்மனை ஐந்தாவது பாகத்தில் தியாக சிகரமாக்கி வைத்ததைப் போல, இங்கே உள்ள ஊடகங்களும் ஊழல் சிகரமான காங்கிரசையும், சோனியாவையும் தியாக தீபமாக்கி விட்டன! 

இப்படிக் காசுக்காகக் கூவுவது மட்டும் நிரந்தரமான செய்தியாக இருப்பது இந்திய ஜனநாயகத்தின் வெட்கக் கேடான விஷயங்களில் முக்கியமானது! 

நிர்வாகம் செய்வதிலோ, தெளிவான அரசியல் கொள்கை, செயல் திட்டங்கள் இப்படி எந்தவிதத்திலும் தேறாத காங்கிரஸ் கட்சி அரசுகளின் நிர்வாக லட்சணம், இந்த ஊடகங்கள் எவ்வளவுதான் மூடி மறைக்கப் பார்த்தாலும், அதையும் மீறி வெளியே வந்து விடுகிறது. 

சமீபத்தில் சுரேஷ் கல்மாடிக்கும், ஷீலா தீட்சித்துக்கும் நடந்த வார்த்தைப் போர் காங்கிரசின் கையாலாகாத் தனத்தைப் பறை சாற்றியது. இது மாதிரி ஒவ்வொரு விஷயத்திலும் காங்கிரஸ் கட்சியின் கையாலாகாத் தனம், ஊழல் என்று எவ்வளவுதான் வெளிப் பட்டாலும் மீடியாக்கள், தங்கள் சொந்த சௌகரியங்களுக்காக அவற்றைப் பெரிது படுத்துவதில்லை.

ஒன்றுக்கும் உதவாத காங்கிரசைத் தூக்கி எறியுங்கள்! இந்தியா பிழைத்திருக்க அது ஒன்றே சரியான வழி!

******

பதிவர் மயில் ராவணனுக்கு, The Guns of Navarone கதையைப் படிக்கும்படி நீண்ட நாட்களுக்கு முன்னால் சிபாரிசு செய்திருந்தேன். திரைப் படமாக வந்ததில் இருந்து ஒரு பகுதியையும் யூட்யூப் சுட்டி கொடுத்து, அந்தத் திரைக்கதை முழுக் கற்பனை என்றாலும், நிஜத்தை விட பார்த்தவர் மனதில் ஆழமாகப் பாதித்ததை, பிரிட்டிஷாரை மிகச் சிறந்த வீரர்களாகச் சித்தரித்திருந்ததை, அதன் க்ளைமாக்ஸ் காட்சியை மையமாக வைத்தே, மொத்தத் திரைக் கதையும் நகர்வதான கதை சொல்லும் உத்தியை, அவருடன் பகிர்ந்து கொண்டிருந்தேன்.

அலிஸ்டர் மக்லீன் எழுதிய Where Eagles dare கதையை வைத்து அதே பெயரில் வெளியான திரைப்படம்! ரிச்சர்ட் பர்டன் கதாநாயகனாக நடித்து வெளியான, மிகப் பெரிய வெற்றிப் படமாக அந்த நாட்களில் இருந்தது. கதையில், இரட்டை உளவாளியாகப் பணியாற்றிய ஒருவரை மீட்கக் கதாநாயகன் தலைமையில் ஒரு குழு கழுகுக் கோட்டை என்று அழைக்கப்படும் ஜெர்மானியக் கோட்டைக்கு அனுப்பப் படுகிறது. கிளான்ட் ஈஸ்ட்வுட், அதில் அமெரிக்க ரேஞ்சர்ஸ் படைப் பிரிவில் இருந்து இந்த மீட்புப் பணியில் பங்கு கொள்ள அனுப்ப பட்டிருப்பார்.

கதாநாயகனிடம், கிளின்ட் ஈஸ்ட்வுட் கேட்கும் ஒரு கேள்வி, " இது முழுக்க முழுக்க பிரிடிஷார் சம்பந்தப்பட்ட மீட்புப் பணி. இதில் அமெரிக்கனான என்னை எதற்கு ஈடுபடுத்த வேண்டும்?" ரிச்சர்ட் பர்டன் அதற்குச் சொல்லும் பதில், "காரணம் நீ ஒரு அமெரிக்கன் என்பதனால் தான்!" அமெரிக்கர்களைக் குறித்த ஒரு மெல்லிய நையாண்டி அந்த வசனத்தில் வெளிப்படும் என்று நினைவு. 

 

தேடிப்பார்த்ததில் இந்த வீடியோத் துண்டு கிடைத்தது. நீங்களும் பாருங்களேன்!

நம்மூர் விஜய் பன்ச் டயலாக் பேசிக் கெட்ட மாதிரி, இந்த மாதிரி நையாண்டிஎல்லாம், பொய்யாய்ப் பழங்கனவாய்ப் போனது தெரியுமோ! 

ஆம்! இரண்டாவது உலக யுத்தத்தின் முடிவில், பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யத்தில் சூரியன் அஸ்தமிப்பதே இல்லை என்ற பன்ச் டயலாக் பங்க்சராகி, பிரிட்டன் திவாலாகி ஓட்டாண்டியானது தான் மிச்சம்!



 

முதுகில் இருக்கு ஆயிரம் அழுக்கு! அதனைக் கழுவுங்கள்!

"நம்மிடம் ஒரு பலவீனம் இருக்கிறது, உதாரணமாக கேலிக்குரிய ஒரு பழக்கமோ, ஏதோ ஒன்று தவறாகவோ, அல்லது அரைகுறையாகவோ இருப்பதாக வைத்துக் கொள்வோம், அது நம்முடைய சுபாவத்தின் ஒரு அங்கமாகவே ஆகிவிடுவதால், அது இயல்பானது தான் என்று கருதுகிறோம்! அது எந்தவிதத்திலும் நம்மை அதிர்ச்சிக்கோ, வியப்புக்கோ உள்ளாக்குவதில்லை!

அதே கேலிக்குரிய பழக்கம், தவறு, அல்லது அரைகுறையான விஷயம் மற்றவர்களிடத்தில் பார்க்கும்போது, மிகுந்த அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாகிறோம். நம்மிடத்திலே அதே குறை இருப்பதைக் கொஞ்சமும் கவனியாமல், அடுத்தவரிடத்தில் அதைப் பார்த்து, "என்ன! இவர் இப்படிப் பட்டவரா?" என்கிறோம்!

ஆக, நம்மிடம் இருக்கும் அழுக்குடன், அதைக் கவனியாமல் இருக்கிற மடத்தனமும் சேர்ந்து கொள்கிறது.

இதில் ஒரு பாடத்தைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. யாரோ ஒருவருடைய ஏதோ ஒரு செய்கை, பேச்சு உங்களுக்கு முழுவதுமாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாததாகத் தோன்றும்போது, கேலி செய்யத் தோன்றும்போது, "என்ன! அவர் அப்படி இருக்கிறாரா? அப்படி நடந்து கொண்டாரா? அப்படிச் சொன்னாரா? அப்படிச் செய்தாரா?" என்று நினைக்கும்போது, உங்களுக்குள்ளேயே சொல்லிப்பாருங்கள்!

" நல்லது!நான் கூட எனக்குத் தெரியாமலேயே, அப்படித் தான் செய்கிறேனோ என்னவோ? அவரை விமரிசிப்பதற்கு முன்னால், என்னையே முதலில் நன்றாகப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். அதே மாதிரி நானும் வேறெந்த வகையிலும் செய்யாமல் இருக்கிறேனா என்பதை உறுதி செய்துகொள்ள வேண்டும்! "

அடுத்தவருடைய நடத்தையைக் கண்டு "அதிர்ச்சியடையும் " ஒவ்வொரு தடவையும், இதே மாதிரி நல்ல விதமாகவும், புத்தியுடனும் இருக்கப் பழகினால்,வாழ்க்கையில் மற்றவர்களுடனான உறவு ஒரு கண்ணாடியில் பிரதிபலிப்பதைப் போல இருப்பதைக் காணமுடியும்! நமக்குள் இருக்கும் அழுக்கு, பலவீனங்களை எளிதில் அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடியும்.

பொதுவாகப் பார்க்கப் போனால், அடுத்தவரிடம் நாம் அதிர்ச்சியடைகிற அளவுக்குப் பார்க்கிற குறை, பெரும்பாலும் நாம் சுமந்து கொண்டிருப்பது தான், என்ன கொஞ்சம் வித்தியாசமாக, மறைவாக, அல்லது வேறு விதமாக நம்மை நாமே ஏமாற்றிக் கொள்கிற அளவுக்கு இருப்பது தான்! 

நம்மிடம் இருக்கும் குறை பெரிதாக, தீமை இல்லாததாகத் தெரிவது, அடுத்தவரிடம் பார்க்கும் போது பூதாகாரமாகத் தெரிகிறது!

இந்தமாதிரி நினைத்துப்பழகிப்பாருங்கள்! உங்களை மாற்றிக் கொள்ளப் பெரிதும் உதவியாக இருப்பதைக் காண்பீர்கள். அதே நேரம், இளங்காலைக் கதிரவன் மாதிரி, அடுத்தவர்களுடனான உறவில் ஒரு சகிப்புத் தன்மையும், புரிந்துகொள்வதில் விளையும் நல்ல எண்ணமும் ஏற்படும்போது, முழுக்க முழுக்க ஒரு உபயோகமுமில்லாத சண்டை, சச்சரவுகளுமே முடிவுக்கு வந்து விடும்!.

சண்டை சச்சரவுகளில்லாமலேயே வாழ முடியும்! ஜனங்களுடைய பிரதானமான வேலையே, நேரடியாகவோ மறை முகமாகவோ சண்டை போடுவது தான், அது தான் வாழ்க்கை என்று நினைத்துக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு இப்படிச் சொல்வதே கூட வியப்பாக இருக்கும்!

தடித்த வார்த்தைகளோ, அடிதடிகளோ கூட வேண்டாம்! நமக்குள் நாம் விரும்புகிற மாற்றம், அது எவ்வளவு கடினமானது என்பது நமக்கே தெரிய வருகிறபோது ஏற்படுகிற எரிச்சல்,ஆனால் அடுத்தவர்களிடம் மட்டும் அப்படிப்பட்ட மாற்றம், முழுமை இருக்க வேண்டும் என்பதை எதிர்பார்ப்பது எளிதாகத் தான் இருக்கும், இல்லையா?

"அவர்கள் எப்படியெல்லாம் இருக்கிறார்கள்?" என்று நினைக்கத் தொடங்கும் போதே, நாமும் அப்படித்தானே இருக்கிறோம் என்பதே மறந்துவிடுகிறது,


' அப்படி இல்லாமல்' இருப்பதற்கு எவ்வளவு பிரயாசைப் பட வேண்டியிருக்கிறது என்பதைக் கூட மறந்து விடுகிறோம்.

முயற்சித்துப் பார்த்தால் தானே, புரிய வரும்!"

1958 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் ஏழாம் தேதி, ஸ்ரீ அரவிந்த அன்னை, "எண்ணங்களும் சிந்தனை மின்னல்களும்"  என்ற
ஸ்ரீ அரவிந்தருடைய நூலில் இருந்து, ஒரு சிந்தனையை விளக்கிச் சொன்னதன் ஒரு பகுதி.

அன்னை நூல் தொகுப்பு நூற்றாண்டுப்பதிப்பு, தொகுதி 10 பக்கம் 20-21 
 

இது ஏற்கெனெவே இரண்டு தரம் மீள்பதிவாக இந்தப்பக்கங்களில் பகிர்ந்துகொள்ளப்பட்ட விஷயம் தான்! சொன்ஃபில் - நல்ல எண்ணங்களை விதைத்தல்

என்ற தென் கோரிய இயக்கத்தைப் பற்றி இந்தப்பக்கங்களில் சொல்ல முனைந்தபோது, தமிழ் வலைப் பதிவுகளில் தேவையற்ற சச்சரவுகள், தடித்த வார்த்தைகள், சாதி முதலானவற்றை வைத்து இழிவுபடுத்திப் பேசுதல் என்று ஒரு தொடர் சங்கிலியாகவே போய்க் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து மனம் வருந்தி, எழுதிய வார்த்தைகள் தான்! இன்னும் எத்தனை முறை இதை மீள்பதிவாக, மறுபடியும் எனக்கே நினைவு படுத்திக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் வருமோ தெரியவில்லை!

ஆல் இன் ஆல் வலைப்பதிவர் ராஜனுடைய திருமணச் செய்தியைத் தொடர்ந்து வந்த பதிவுகளில்  பதிவர்கள், பின்னூட்டக் கும்முகிற அனானிகள் என்று கொஞ்சம் எல்லை மீறிப் போய்க் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்த பிறகு, அனுபவம் உள்ள பதிவர்களும் சரி, தனிப்பட்ட முறையில் பேசும்போது பொறுப்பாகவும் நேர்மையாகவும் பேசுகிற இளம் பதிவர்களானாலும் சரி, பிரச்சினையை முடித்துக் கொள்ளத் தெரியாமல்  வளர்த்துக் கொண்டே போய்க் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்த பிறகு ஸ்ரீ அன்னையின் இந்த  வார்த்தைகளை மறுபடி படித்துப் பார்க்கத் தோன்றியது. நம்முடைய முதுகைப் பார்த்துக் கொள்ளத் தெரியாதவர்களாக, முதுகில் இருக்கும் ஆயிரம்பொதி அழுக்கைக் களையத் தெரியாதவர்களாக, அடுத்தவர்களுடைய அழுக்கைக் குற்றம் சொல்லிப் பேசிக் கொண்டே இருக்கிறோமே  என்ற விசனமும் எழுந்தது.

எப்போது முடித்துக் கொள்வது என்பதை முடிவு செய்யாமல், யுத்தத்தில் இறங்கக் கூடாது என்பது ஒரு யுத்த விதி! அதைத் தெரிந்து கொள்ளாமல் தொடர்ந்து நடத்தப் படும் யுத்தம், தோல்வியையும் அவமானத்தையும் தருவதாக மட்டுமே இருக்கும்.

இது ராணுவ ரீதியாக, அரசியல் ரீதியாக நடத்தப் படும் போர்களுக்கு மட்டுமல்ல, வலைப்பதிவுகளில் அவ்வப்போது நடக்கும் அக்கப் போர்களுக்குமே கூட மிகவுமே பொருத்தமானது தான்!

காரணம், அதற்கும் முந்தைய காரணம், காரியம் என்று எல்லாவற்றையும் பார்த்த பிறகு ஒரே ஒரு வரி தான் சொல்லத் தோன்றுகிறது. நீங்கள் துப்புவது வெறும் எச்சில் மட்டும் அல்ல! கொடும் விஷம்! இந்த விஷம் எங்கே கொண்டுபோய்விடும் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டுமானால் இங்கே.


முழுச் செய்தியையும் படிக்க, இங்கே.

இன்னொரு செய்தி இங்கே

துப்புவது எச்சில் அல்ல....விஷம்..!

....த்தூ! த்தூத்தூத்து!

ஒரு தொலைக் காட்சி விளம்பரத்தில் ஒரு பொடியனுக்கு அம்மாக்காரி சாதம் ஊட்டிக் கொண்டே வருவாள். பொடியன் அம்மாக்காரி ஊட்டியதை ....த்தூ! த்தூத்தூத்து! என்று துப்பியபடியே வீடு முழுக்க ஓடி அம்மாக்காரியை ட்ரில் எடுத்துக் கொண்டிருப்பான். ஆஹா, பொடியன் என்னமாக ஓடுகிறான் என்று  அந்தக் காட்சியை என்னை மாதிரியே நீங்களும் ரசித்திருப்பீர்கள்!

தமிழ் வலைப் பதிவுலகில் மூன்று நாட்களாக இப்படித் துப்பி எழுதும் போக்கு, சாதி, முற்போக்கு முத்திரையுடன் ஆரம்பமாகி இருப்பது தமிழ் வலைப் பதிவுலகம் நல்ல நிலையில் இல்லை என்பதையே சொல்லாமல் சொல்கிறது.

காரணம், அதற்கும் முந்தைய காரணம், காரியம் என்று எல்லாவற்றையும் பார்த்த பிறகு ஒரே ஒரு வரி தான் சொல்லத் தோன்றுகிறது.

நீங்கள் துப்புவது வெறும் எச்சில் மட்டும் அல்ல! கொடும் விஷம்! இந்த விஷயம் எங்கே கொண்டுபோய்விடும் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமானால் இங்கே.


முழுச் செய்தியையும் படிக்க, இங்கே.

இன்னொரு செய்தி இங்கே

அதில் இருந்து கொஞ்சம் ......

"முனைவர் நா. கண்ணன், இன்னும் சொல்கிறார்:

"Chuimsae gene என்றெல்லாம் பேசுகிறார்கள். நம்மவர்களோ நாட்சிகள் போல் இனவாதம் பேசி, மொழிவாதம் பேசி நம்மைப் பிரித்து சீரழிக்கும் எண்ணங்களைக் கூசாமல் பரப்பிய வண்ணம் உள்ளனர். Chuimsae gene என்றால் என்ன? நல்லதை எண்ணும் மரபணு. நல்லது எனும் போது கூடும் மனோநிலை. ஒருமைப்படும் மனது. நல்லதே எண்ணும் உள்ளம்.

இது எவ்வளவு தேவை மின்தமிழ் உலகிற்கு தற்போது!

நம் மொழியில் இல்லாத சொல்லா? பக்தி இயக்கம் என்பதே இந்த Chuimsae gene  ஐ ஒளிபடச்செய்வதுதான்.செய்வோம்."

நல்லது நடக்க வேண்டும் என்ற வாழ்த்துக்களோடு, நல்ல எண்ணங்களைப் பரிமாறத் துவங்க  ஆரம்பிப்போம்! "

oooOooo

திங்கள் கிழமை சிந்தனைகள்!படமாக!

ஒரு கை ஓசையும் வெறுப்பில் எரியும் மனங்களும்..!

ஒரு கை ஓசை! இது கே பாக்யராஜ், 1980 இல் திரைக்கதை வசனம் எழுதி, நடித்து இயக்கிய ஒரு படத்தின் தலைப்பு! படத்தின் ஆரம்ப சீனில் தற்கொலை செய்துகொள்ளக் கேணத்தனமாக முயற்சிக்கும் கதாநாயகனாக பாக்யராஜ், வாத்து மடையன் என்று கதாநாயகனைத் திட்டிக் கொண்டு அறிமுகமாகும் கதாநாயகி என்று அமர்க்களமாக ஆரம்பித்தாலும், படத்தின் தலைப்பு சொல்வது போல, உண்மையில் ஒரு கையால் ஓசை எழுப்பவே முடியாது!
 

ஆனால் வெறுப்பில் எரியும் மனங்களால், சடசடவென ஓசை எழுப்ப முடியும்!
 

தமிழ் வலைப் பதிவர்கள் குழுமம் குறித்தான பதிவுகளைப் படித்த பிறகு, அதைத் தொடர்ந்து வந்த பதிவர் வெண் பூ, டோண்டு ராகவன், கோவி கண்ணன் ஆகியோரது பதிவுகளில், பின்னூட்டங்கள் , அதில் கொஞ்சம் சீண்டிப் பார்க்கிற மாதிரிக்கேள்விகள் என்று கடந்த மூன்று நாட்களுமே கொஞ்சம் மனச் சோர்வை அளித்ததாகவே  இருந்தது.  வெள்ளிக் கிழமைக் கேள்விகளுக்காக வேறு சில முக்கியமான விஷயங்களைக் குறித்து வைத்துக் கொண்டு ஒரு வரைவு எழுதி வைத்திருந்த போதிலும்  அதை எடிட் செய்ய மனம் இல்லாமல், நான்கு படங்களை வைத்து மட்டும் நேற்றைய பதிவு இருந்தது.

நான் சட்டம் பேச முனைகிற வழக்கறிஞர் இல்லை! மன நல மருத்துவம் செய்ய முனைகிற வைத்தியரும் இல்லை! எனக்குத் தெரிந்தது தான் உலகம் என்று கிணற்றுத் தவளை போலக் கேள்விகளை மட்டுமே கேட்டுக் கொண்டிருப்பேன், நீ என்ன பதில் சொன்னாலும் கவலையில்லை, இன்னமும் கேள்விகளைக் கேட்டுக் கொண்டே இருப்பேன் என்ற மாதிரி கேள்விகளை எழுப்பிக் கொண்டிருந்த ஒருவரைப் பார்த்தபோது நேற்றைய அரசியல் சுவாரசியம் ஒன்று நினைவுக்கு வந்தது.கேள்விகள் கேட்பது, புரிந்து கொள்வதற்காக என்ற நிலையில், அதற்குரிய இடம், மரியாதையே  வேறு! 

இதைச் சொல்வது கூட, கொஞ்சம் lighter vein இல் விஷயங்களை எடுத்துக் கொண்டு போக வேண்டும் என்பதற்காகத் தான்.

போ ஃபார்ஸ் பீரங்கி வாங்கியதில் ஊழல் பிரச்சினை கிளம்பிய தருணத்தில் ராம் ஜெத் மலானி ஒரு கேள்வியைக் கேட்டபோது, ராஜீவ் காந்தி கொஞ்சம் கடுப்பாகி, கொஞ்சம் நிலைதடுமாறிப் பேசப் போக, ராம் ஜெத் மலானி, இந்தியன் எக்ஸ்ப்ரெஸ் பத்திரிகையில் ராஜீவ் காந்திக்கு தினமும் பத்துக் கேள்விகளை எழுப்பிக் கொண்டிருந்த வேடிக்கையான லாவணி ஒன்று நினைவுக்கு வந்தது. கூடுதல் சுவாரசியமாக, அந்தப் பத்துக் கேள்விகளைத் தான் தான் எழுதியதாகவும், ராம்ஜெத்மலானி சரி பார்த்து ஒகே சொன்னது மட்டும் தான் என்று அருண் ஜெயிட்லி பின்னாட்களில் சொல்லிக் கொண்டதும் உண்டு.   

ராம் ஜெத் மலானி என்ற வித்தியாசமான மனிதரைப் பற்றி ஆங்கிலத்தில் ஒரு பதிவு!

வெறுப்போடு எரியும் மனங்கள்! எப்போதும் எதையாவது தீய்த்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும், அதைத் தவிர வாழ்க்கையில் வேறு ஒன்றுமே வேண்டாம்! இப்படிப் பட்ட குணாதிசயங்களை புரிந்து கொள்வதற்கு நாடறிந்த மன நல மருத்துவராகத் தான் இருக்க வேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை. இங்கே வலைப் பதிவுகளில், விவாதங்களில் வருகிற பின்னூட்டங்களைக் கொஞ்சம் பார்த்தாலே போதும். பதிவு  அல்லது விவாதத்திற்குச் சம்பந்தமே இல்லாமல் தடம் புரண்டு கடைசியில் சொத்தைக் கடலையைக் கடித்த அனுபவமாகிப் போவதை நிறையவே பார்த்தாயிற்று.

"இல்லாத, நமக்குத் தெரியாத ஒன்றோடு சம்பந்தம் வைத்துக் கொள்ள முடியாது. ஆனால், நாம் எதை வெறுக்கிறோமோ, சண்டைக்குக் கூப்பிடுகிறோமோ, அதனுடன் நமக்கு நெருங்கிய தொடர்பு நம்முடைய விரோதத்திலேயே, வெறுப்பதிலேயே உண்டாகி விடுகிறது! இப்படிச் சொல்வதால், நான் வன்மத்தை, வெறுப்பை, நல்லதென்று சொல்வதாக நினைக்க வேண்டாம்.வன்மம், வெறுப்பால் மந்தமாகிப் போனவனுடைய பார்வையில் நேசத்தைக் காண்பது மிகவும் அரிது. கோபத்தினாலும், விரோதம் பாராட்டுவதாலும் கனல் போலத் தகிக்கும் ஒருவன் பார்வையில் கூட, பலதரம் அன்பைக் காணும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது.அங்கே அன்பு பின்னப்பட்டுப் போயிருக்கிறது, விகாரப்பட்டுப்போயிருக்கிறது....."

ஸ்ரீ அரவிந்த அன்னையின் இந்த உரையாடலின் ஒரு பகுதி இடது பக்கத்திலேயே பல  நாட்களாக இருக்கிறது.அதன் உண்மையைப் புரிய வைப்பதற்காகத் தானோ என்னவோ இந்த அனுபவங்கள் ஏற்பட்ட மாதிரியே படுகிறது. பழக்கங்களின் அடிமையாகவே இருந்து விடுகிற தன்மையைப் பற்றி இந்தப் பக்கங்களில் முன்பே பார்த்திருக்கிறோம்.

அதை அற்புதமாக வெளிப்படுத்திய சிறுகதை ஒன்று, நாற்பத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் படித்தது, இன்னமும் பசுமையாக நினைவில் இருப்பதும் கூட! உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்வதற்காக இங்கே!  

(சு)வாசிக்கப் போறேங்க வலைப்பதிவில் சிறுகதைகளைப் பற்றிப் பேச எழுதிய பதிவு இது! 

இந்தப் பகுதி இங்கே மீள்பதிவுதான்!

லண்டனில் கல்வி பயில்வதற்காக,  விடுதியில் தங்கியிருக்கும் ஒரு இந்திய மாணவன் சொல்வதாக இந்த சிறுகதை ஆரம்பிக்கிறது.

ஒரு விடுதி அறையில் இவனும், ஒரு ஆப்பிரிக்க மாணவனும் கூட்டாளிகள்! இந்த ஆப்பிரிக்க மாணவனுக்கும், ஒரு ஆங்கிலேய யுவதிக்கும், எப்படியோ காதல் மலர்கிறது. இவனைத் தேடி அந்தப் பெண் அறைக்கு வருவதும், சந்தோஷமாகப் பேசிக் கழிப்பதும், வெளியே செல்வதுமாக, இந்த நிகழ்வுகளுக்குசாட்சியாக, கதை சொல்லியாக வரும் இந்திய மாணவனுடைய பாத்திரம்இருக்கிறது.

ஆயிற்று, அந்த ஆப்பிரிக்க இளைஞன்,  சொந்த ஊருக்குக் கிளம்பும் நேரம் நெருங்குகிறது. தன்னுடைய சூட்கேசில் துணிமணிகளை எடுத்து வைத்துக் கொண்டு  இருக்கும்போது ஒரு புகைப்படம் கீழே வந்து விழுகிறது. அதில் இவனும், ஒரு இளம் பெண், குழந்தைகள், பெரியவர்கள் என்று குடும்பத்தோடு எடுத்துக் கொண்ட புகைப்படம்! கதை சொல்லி கேட்கிறான், "இது யார் உன் தாய் தந்தை சகோதரி இவர்களோடு எடுத்துக் கொண்டதா?"

"கதையையே மாற்றி விட்டாயே! இது என் மனைவி, மாமனார், மாமியார், என் குழந்தைகளோடு எடுத்துக் கொண்டது! இன்னும் சில நாட்கள் தான்! என் குடும்பத்தோடு ஒன்றாகக் கூடி சந்தோஷமாக இருப்பேன்!"

"அப்படியானால் நீ இந்தப் பெண்ணுடன் நெருக்கமாகப் பழகியது.....?"

"அதெல்லாம் சும்மா! பொழுது போவதற்காக! அவ்வளவுதான்! இந்த ஆங்கிலேயர்களுக்கே ரொம்பவும்தான் கர்வம்! தங்களுடைய வெள்ளைத் தோல் மீது அவ்வளவு பெருமிதம்! அந்தப் பெருமிதத்தோடு கொஞ்சம் விளையாடிப்பார்க்கலாமே என்று தான்."

இப்படிப் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போதே அறைக்கதவுக்கு  வெளியே யாரோ தடதடவென்று ஓடுவது போல, படியில் உருண்டு விழுவது போல  சத்தம் கேட்கவே, இந்த இந்திய மாணவன் பதறிப்போய், வெளியே பார்க்கிறான்.

அந்தப் பெண் தான், ஆப்பிரிக்க இளைஞனைக் காதலித்த அதே பெண் தான், காதலனைத் தேடிவந்தவள், இந்த சம்பாஷணையைக் கேட்டு, அதிர்ச்சியில் பதறி, படியில் உருண்டு அடிபட்டு மயங்கிக் கிடக்கிறாள்.

அந்த விடுதிக் காப்பாளர், இவனைக் கூப்பிட்டு, "இந்தப் பெண்ணுக்கு  மருத்துவ சிகிச்சை தேவைப் படுகிறது. ஒரு கை கொடுத்து உதவுவாயா?"  என்று கேட்பதோடு கதை, இந்த வாக்கியத்தோடு முடிகிறது.

"எண்ணெய் மட்டும் தண்ணீரை ஒதுக்குவதில்லை! தண்ணீரும் தான் எண்ணெயை ஒதுக்குகிறது!"

இந்த கேள்வி, அறையில் நண்பர்களுக்குள் விவாதிக்கப் பட்ட அதே கேள்விதான்! பதில் தான் முற்றுப் பெறாமல் கேள்வியாகவே நின்று விடுகிறது.

1965 ஆம் ஆண்டு அக்டோபரில் வெளிவந்த  கல்கி ராணுவச் சிறப்பிதழில் திரு. தி. சா. ராஜு எழுதிய சிறுகதை இது. மூன்று அல்லது நான்கு பக்கங்களுக்குள் தான் இருக்கும்!

கதாபாத்திரங்களுடைய பெயர்கள், வர்ணனைகள் எல்லாம் எழுத்துக்கு எழுத்து அப்படியே நினைவில் இல்லை! ஆனால், கதாசிரியர், மனித மனங்களின்  பேதப்பட்டு நிற்கும் குணத்தைச் சொல்வதாகவும் அதே நேரம் , வாசகருக்கு ஒரு கேள்வியாகவும் , இந்த ஒரு வரியில் முடித்துவிடுகிறார்!

"எண்ணெய் மட்டும் தண்ணீரை ஒதுக்குவதில்லை! தண்ணீரும் தான் எண்ணெயை ஒதுக்குகிறது!"

தி.சா. ராஜு! ராணுவத்தில் பணிபுரிந்தவர்! சாகித்ய அகடமிக்காக, ஒரு பஞ்சாபி நாவலை மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். ஒரு காந்தீயவாதி! மனித மனங்களின் நுட்பமான உணர்வுகளை எழுத்தில் கொண்டு வந்தவர்.

அகிலன், தீபம் நா.பார்த்த சாரதி போன்ற எழுத்தாளர்கள், கொஞ்சம் சுயகௌரவத்தோடு, லட்சியவாதிகளாகவும் இருந்தது போல, புகழ், பொருளுக்காக எழுத்தை சமரசம் செய்து கொள்ளத் தெரியாத இன்னொரு லட்சியவாதி. தமிழ் எழுத்தாளர்களில், லட்சியவாதிகளும்  இருந்தார்கள் என்பதே இன்றைக்குக் கொஞ்சம் ஆச்சரியத்தோடு அப்படியா என்று கேட்க வைக்கும் சங்கதி!

இந்தக் கதையைக் கொஞ்சம், அந்த தண்ணீர்-எண்ணெய் சமாசாரத்தை யோசித்துப் பாருங்களேன்!

பேதம் எங்கிருந்து வருகிறது? நிறத்திலா, இனம், மொழி, தேசம், நகரம், கிராமம், தெரு, எதிர் வீடு, பக்கத்து வீடு இப்படிப் பிரித்துச் சொல்வதில் இருந்தா? பேதம் என்பதே கற்பிதம் தானா?

பேதங்கள் தேவை தானா?  தவிர்க்க முடியாதவை தானா?

வெறுப்பில் எரியும் மனங்கள் எப்போது அமைதியைத் தேடி வரும்? வெறுப்பது மட்டுமே தீர்வாகி விடுமா?

நல்ல எண்ணங்களை, சிந்தனைகளை  விதைத்தல் என்பது ஒரு பண்பாக இங்கே எப்போது வளரும்?

கொரிய மக்களுக்குப் புரிந்து, அங்கே சொன்ஃபில் இயக்கமாக, நல்ல எண்ணங்களை வளர்த்தல் என்பதை முன்னெடுத்துச் செல்வது போல இங்கேயும் வளர வெறுப்பில் எரியும் மனங்கள் தான் முதல் தடை என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும் நேரமும் வருமா?

சொன் ஃபில்! நல்லெண்ணங்களை விதைத்தல்!

 

முதுகில் இருக்கு ஆயிரம் அழுக்கு! அதனைக் கழுவுங்கள்!

"நம்மிடம் ஒரு பலவீனம் இருக்கிறது, உதாரணமாக கேலிக்குரிய ஒரு பழக்கமோ, ஏதோ ஒன்று தவறாகவோ, அல்லது அரைகுறையாகவோ இருப்பதாக வைத்துக் கொள்வோம், அது நம்முடைய சுபாவத்தின் ஒரு அங்கமாகவே ஆகிவிடுவதால், அது இயல்பானது தான் என்று கருதுகிறோம்! அது எந்தவிதத்திலும் நம்மை அதிர்ச்சிக்கோ, வியப்புக்கோ உள்ளாக்குவதில்லை!

அதே கேலிக்குரிய பழக்கம், தவறு, அல்லது அரைகுறையான விஷயம்மற்றவர்களிடத்தில் பார்க்கும்போது, மிகுந்த அதிர்ச்சிக்குள்ளாகிறோம். நம்மிடத்திலே அதே குறை இருப்பதைக் கொஞ்சமும் கவனியாமல், அடுத்தவரிடத்தில் அதைப் பார்த்து, "என்ன! இவர் இப்படிப்பட்டவரா?" என்கிறோம்!

ஆக, நம்மிடம் இருக்கும் அழுக்குடன், அதைக் கவனியாமல் இருக்கிற மடத்தனமும் சேர்ந்து கொள்கிறது.

இதில் ஒரு பாடத்தைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. யாரோ ஒருவருடைய ஏதோ ஒரு செய்கை, பேச்சு உங்களுக்கு முழுவதுமாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாததாகத் தோன்றும்போது, கேலி செய்யத் தோன்றும்போது, "என்ன! அவர் அப்படி இருக்கிறாரா? அப்படி நடந்து கொண்டாரா? அப்படிச் சொன்னாரா? அப்படிச் செய்தாரா?" என்று நினைக்கும்போது, உங்களுக்குள்ளேயே சொல்லிப்பாருங்கள்!

" நல்லது!நான் கூட எனக்குத் தெரியாமலேயே, அப்படித் தான் செய்கிறேனோ என்னவோ? அவரை விமரிசிப்பதற்கு முன்னால், என்னையே முதலில் நன்றாகப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். அதே மாதிரி நானும் வேறெந்த வகையிலும் செய்யாமல் இருக்கிறேனா என்பதை உறுதி செய்துகொள்ள வேண்டும்! "

அடுத்தவருடைய நடத்தையைக் கண்டு "அதிர்ச்சியடையும் " ஒவ்வொரு தடவையும், இதே மாதிரி நல்ல விதமாகவும், புத்தியுடனும் இருக்கப் பழகினால்,வாழ்க்கையில் மற்றவர்களுடனான உறவு ஒரு கண்ணாடியில் பிரதிபலிப்பதைப் போல இருப்பதைக் காணமுடியும்! நமக்குள் இருக்கும் அழுக்கு, பலவீனங்களை எளிதில் அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடியும்.

பொதுவாகப் பார்க்கப் போனால், அடுத்தவரிடம் நாம் அதிர்ச்சியடைகிற அளவுக்குப் பார்க்கிற குறை, பெரும்பாலும் நாம் சுமந்து கொண்டிருப்பதுதான்,என்ன கொஞ்சம் வித்தியாசமாக, மறைவாக, அல்லது வேறு விதமாக நம்மை நாமே ஏமாற்றிக் கொள்கிற அளவுக்கு இருப்பது தான்.  

நம்மிடம் இருக்கும் குறை பெரிதாக, தீமை இல்லாததாகத் தெரிவது, அடுத்தவரிடம் பார்க்கும் போது பூதாகாரமாகத் தெரிகிறது!

இந்தமாதிரி நினைத்துப்பழகிப்பாருங்கள்! உங்களை மாற்றிக்கொள்ளப் பெரிதும் உதவியாக இருப்பதைக் காண்பீர்கள். அதே நேரம், இளங்காலைக் கதிரவன் மாதிரி, அடுத்தவர்களுடனான உறவில் ஒரு சகிப்புத் தன்மையும், புரிந்துகொள்வதில் விளையும் நல்ல எண்ணமும் ஏற்படும்போது, முழுக்க முழுக்க ஒரு உபயோகமுமில்லாத சண்டை, சச்சரவுகளுமே முடிவுக்கு வந்து விடும்!.

சண்டை சச்சரவுகளில்லாமலேயே வாழ முடியும். ! ஜனங்களுடைய பிரதானமான வேலையே, நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ சண்டை போடுவது தான், அது தான் வாழ்க்கை என்று நினைப்பவர்களுக்கு, இப்படிச் சொல்வதே கூட வியப்பாகக் கூட இருக்கும்!

தடித்த வார்த்தைகளோ, அடிதடிகளோ கூட வேண்டாம்! நமக்குள் நாம் விரும்புகிற மாற்றம், அது எவ்வளவு கடினமானது என்பது நமக்கே தெரிய வருகிறபோது ஏற்படுகிற எரிச்சல்,ஆனால் அடுத்தவர்களிடம் மட்டும் அப்படிப்பட்ட மாற்றம், முழுமை இருக்க வேண்டும் என்பதை எதிர்பார்ப்பது எளிதாகத் தான் இருக்கும், இல்லையா?

"அவர்கள் எப்படியெல்லாம் இருக்கிறார்கள்?" என்று நினைக்கத் தொடங்கும் போதே, நாமும் அப்படித்தானே இருக்கிறோம் என்பதே மறந்துவிடுகிறது,


' அப்படி இல்லாமல்' இருப்பதற்கு எவ்வளவு பிரயாசைப் பட வேண்டியிருக்கிறது என்பதைக் கூட மறந்து விடுகிறோம்.

முயற்சித்துப் பார்த்தால் தானே, புரிய வரும்!"

1958 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் ஏழாம் தேதி, ஸ்ரீ அரவிந்த அன்னை, "எண்ணங்களும் சிந்தனை மின்னல்களும்"  என்ற
ஸ்ரீ அரவிந்தருடைய நூலில் இருந்து, ஒரு சிந்தனையை விளக்கிச் சொன்னதன் ஒரு பகுதி.

அன்னை நூல் தொகுப்பு நூற்றாண்டுப்பதிப்பு, தொகுதி 10 பக்கம் 20-21 
 

தொடர்ந்து வலைப்பதிவுகளில் வேண்டாத சிந்தனைகளும், நிகழ்வுகளையுமே தொட்டுத் திரும்பத் திரும்பப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதில் இருந்து விலகி நல்ல எண்ணங்களும், நல்ல செயல்களும் தொடரப் பிரார்த்தனைகளுடன்! இது ஒரு மீள்பதிவு.

 

அவரை விதைத்துத் துவரை விளையுமா...?

நிறையத் தருணங்களில் நாம் சொல்ல விரும்புவதை, சரியான வார்த்தைகளில் எல்லோருக்கும் தெளிவாகப் புரியும்படி சொல்ல முடிவதில்லை என்பதை அனுபவத்தில் கண்டிருக்கிறோம்.

விளைவு? 

அந்த மாதிரித் தருணங்களில் தவறாகப் புரிந்து கொள்ளப் படுகிறோம். நாம் சொல்ல நினைத்தது ஒன்றாகவும், சொன்னது வேறொன்றாகவும் ஆகிப் போய் விடுகிறது. நம்முடைய விமரிசனங்கள், அசைவுகள், செய்கை எல்லாமே ஒரு சந்தேகக் கண்ணோடு பார்க்கப் படுவதாகக் கூட சமயங்களில் ஆகி விடுகிறது.

நமது  நம்பிக்கைக்கு உரியவராக, நெருங்கியவராகக் கருதும் ஒருவரிடம் இருந்து இத்தகைய தெளிவற்ற சிக்னல்கள் கிடைத்தால், இங்கே நீதி மன்றங்களில் சந்தேகத்தின் பலனைக் குற்றம் சாட்டப்பட்டவருக்கு அளிப்பது போல, " ச்சே!   அவர் அந்த அர்த்தத்தில் சொல்லியிருக்க மாட்டார்!" என்று தள்ளி விடுகிறோம். இதுவே, அதிகப் பரிச்சயமோ, நெருக்கமோ இல்லாதவரிடமிருந்து வந்திருந்தால்.......?

ஒரு ஆதாரமற்ற, பரந்த மின்வெளி! இங்கே மின்னெழுத்துக்களால் எங்கெங்கோ இருப்பவரோடும் தொடர்பு கொள்ள முடிகிறது! முகம் தெரியாதவர் கூட, நம்முடைய எழுத்தைப் படித்து விட்டு, தொடர்ச்சியாக ஒரு நான்கு பின்னூட்டம் எழுதியிருந்தால், உடனே அவர் மாப்பு, மச்சி, அண்ணே, தல என்று நெருங்கிய உறவாகி விடுகிறார்.

ஏதோ ஒரு சந்தர்ப்பத்தில், நாம் நம்முடைய கொள்கையை ஊன்றிப் பிடிக்கிறேன், தாங்கிப் பிடிக்கிறேன் என்ற நினைப்பில், அதை அடுத்தவர் எப்படி எடுத்துக் கொள்கிறார் என்பதைக் கூடச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளாமல், அவருடைய இடத்தில் போய்க் கொள்கைப் பிரகடனம் செய்கிறோம் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள்! என்ன நடக்கும் என்று எதிர்பார்க்கிறீர்கள்?

உதாரணத்துக்கு, இது என்னுடைய எண்ணங்களைப் பகிர்ந்துகொள்கிற இடம். பகிர்ந்து கொண்ட ஒன்றில், உங்களுக்கு ஒரு மாறுபட்ட கருத்து இருந்தால், அதை மிக நளினமாக, நாசூக்காக, இது என்னுடைய கருத்து, உங்களிடமிருந்து இன்ன இடத்தில் இன்ன விதத்தில் வேறுபடுகிறேன் என்று சொல்ல முடியுமானால், மாறுபட்ட கருத்துக்கள் பக்கம் பக்கமாக இருக்க முடியும்!

மாறுபட்ட எண்ணங்களே அப்படி ஒன்றோடொன்று இசைந்திருக்க முடியும் என்றால், மனிதர்களால் முடியாதா?

இப்போது, முதலில் பார்த்தோம் அல்லவா!, நமக்கு மிகவும் வேண்டியவராக இருந்து, ஒரு மாதிரித் தெளிவில்லாத பேச்சை பேசினாலும் கூட, எப்படி அவர் ரொம்ப நல்லவராயிற்றே, அவர் அப்படியெல்லாம் செய்திருக்க மாட்டார் என்று சந்தேகத்தின் பலனைக் கொடுத்து, அவரிடம், இயல்பாகப் பழக முடிவது போலவே, ஏன் நம்மால் இரண்டாவதாகச் சொல்லப் பட்ட நபர்களிடமும் இயல்பாகப் பழக முடிவதில்லை?

முதல் காரணம், நாம் அதற்கு முயற்சி செய்வதில்லை! அடுத்து, அவர் தவறாகவே பேசியிருந்தாலும், அதைப் பெரும்போக்காக எடுத்துக் கொண்டு, கசப்பை வளர்க்காமல் இருக்க முயற்சி செய்வது. பல சமயங்களில், நாம் அதையும் முயற்சிப்பதில்லை!

அப்புறம் எப்படி நல்லெண்ணம் பரவும்? அதற்கும் நம்முடைய முயற்சி அவசியம் இல்லையா?

வெங்கட் தாயுமானவன் என்ற இளம் எழுத்தாளர், உதவி இயக்குனர், இப்போது உயிருடன் இல்லை, மின்தமிழ் கூகிள் அலை குழுமத்தில் ஒரு விவாத இழையை ஆரம்பித்து எழுதி வந்தார்.அதில் ஒருவர், கொஞ்சம் கடினமான வார்த்தையை உபயோகித்து விட்டார். விவாத இழை கொஞ்சம் திசை. மாறிப் போயிற்று. தான் செய்யாத தவறுக்காக, இந்த இளம் எழுத்தாளர் மனம் நொந்து, நான் ஏதாவது தவறு செய்து விட்டேனோ, தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப் படுவதுபோல எழுதிவிட்டேனோ என்று மறுகினார்.

மின்தமிழ் வலைக் குழுமத்தை நிர்வகித்து வரும் முனைவர் நா.கண்ணன் அவரை, இப்படி  வார்த்தைகளில் தேற்றியதை  ஏற்கெனெவே இந்தப் பக்கங்களில் எழுதியிருக்கிறேன். இன்னொரு தரமும், இந்த விஷயத்திற்கு மிகப் பொருத்தமாக இருப்பதால், பார்ப்பது தவறில்லை என்றே நினைக்கிறேன்.

"மின்மடலாடல் என்பது ஒரு கலை. இங்கு தோன்றும் ஒவ்வொரு எழுத்தும் நம்மைநேரடியாக தாக்குபவை என்று கொண்டால் நிற்கவே முடியாது. அவைமினெழுத்துக்கள். மிக மெல்லியவை. அது போல உங்கள் இதயத்தையும் பஞ்சு போல் வைத்திருந்தால் தாக்கமே தெரியாது. ஈகோவை கல்லாக்கி வைத்திருப்பவர்களின் பதில்கள்தான் கல்லில் எறிந்த பந்து போல் வீரியமாக திரும்பிவரும். அதன்வேகத்திலிருந்து குணாதிசயம் புலப்படும். இதைக்கூட எதற்கு சொல்கிறேன் என்றால் இணையம் மனிதக் கண்ணாடி என்று காட்டத்தான். நீங்கள் கவிஞர் புரியும் என்று எண்ணுகிறேன்.”

.........................

“தி.வா, கண்ணன் நடராஜன் சொல்வதை நானும் வழிமொழிகிறேன். நாம் வீசும் சொல் எங்கு போய் எப்படித்திரும்பும் என்று சொல்லவே முடியாது. நாம் ஏதோ சத்தோரி அடைந்துவிட்டது போல் எழுதுவோம். ஒரு சின்ன :-) குறிகூட தோன்றாது. சும்மா எழுதின 'ஏதோ', பட்டையைக் கிளப்பிக் கொண்டிருக்கும். புயல், டொர்னேடோ இவைகளை ஆராயும் விஞ்ஞானிகளும் இதைத்தான் சொல்கிறார்கள். ஏதோ சின்ன தூசு எங்கோ, ஒரு சூபர் நோவாவிற்குக் கருவாக இருக்கும்.”

முனைவர் நா.கண்ணன், சமீபத்தில், ஒரு விவாதக் களத்தில் வருத்தப்பட்ட ஒருவருக்கு எழுதிய பண்பட்ட வார்த்தைகள் இவை. காயத்திற்கு மருந்தாகவும், அதே சமயம் அனுபவத்தில் அறிந்ததைப் பகிர்ந்து கொள்வதாகவும் இருக்கும் இந்த வார்த்தைகள், அண்மையில் நான் படித்தவற்றுள், மிக நளினமானவை. நாகரீகமாகவும், பயன் படுவதாகவும் உள்ள எழுத்து."

சொன் ஃபில்! நல்லெண்ணங்களை விதைத்தல்!

இணையத்தில் புற்றுநோய் போல பரவி வரும் வன்முறை, கடுமையான வார்த்தைகளில் பின்னூட்டங்கள், சச்சரவு இவைகளினால் ஏற்படும் பிரச்சினைகளைப் பற்றி நவம்பரில் எழுதிய பதிவு இது!

சொன் ஃபில் இயக்கத்தைப் பற்றி ஒரு சின்ன அறிமுகத்தை இங்கே பாருங்கள்! 2009 முடியும் தருவாய் நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. இது வரை எப்படிப் போயிருந்தாலும் சரி, பிறக்கப் போகிற புத்தாண்டிலாவது நல்லெண்ணங்களை விதைக்கும், உற்சாகப் படுத்தும் பதிவுகளைப் பார்க்க முடிகிற இடமாக, தமிழ் வலைப்பதிவுலகமும் மாற வேண்டும் என்கிறவேண்டுகோளோடு!

1. Basic Concept of Sunfull

'Sunfull' means positive comments. It also means posting encouraging comments on the vicious posts to comfort the writer of original articles. It includes good words and deeds on the Web, stemming from a good heart and soul.

The Sunfull Movement aims to increase awareness of the impact that anonymous derogatory messages have on victims, although healthy criticism is sometimes necessary. Also, it aims to increase the practice of posting positive and encouraging messages on boards to change users' approach to online communications. Positive comments include posts that are: (1) complimentary, (2) encouraging, (3) comforting, (4) thankful, (5) apologetic and (6) forgiving.

2. The Background of Sunfull Movement: Chuimsae Movement

The Sunfull Movement is a social campaign to encourage people to take a harmonious approach to each other. It emphasizes that a positive comment will make the person who wrote it even happier rather than the writer of original article. People who write positive comments for others become happier than the people who receive them. It also teaches that people who bless others are blessed. In fact, it stems from the Chuimsae Movement.

The word, Chuimsae, is derived from an expression used by drummers to encourage singers, as well as to arouse the audience in the Korean traditional form of opera called "Pansori." It is equivalent to "There you go!" or "Attaboy!" The Chuimsae Movement also stresses that people should support others rather than stand in their way. The Sunfull Movement is an online version of the Chuimsae Movement which usually focuses on field-oriented activities.

'Chuimsae' is a Korean call of encouragement, used in a Korean traditional music form called Pansori (a traditional form of opera) where it is used by the drummer to express "Ulsoo", or "Cho-ta" to encourage the singer and arouse the audience."


முழுச் செய்தியையும் படிக்க, இங்கே.

இன்னொரு செய்தி இங்கே